Verhaal

Kijken

 

We spraken over compassie in de zorg. Een gesprek met oudere mannen die veel, heel veel voor anderen hadden gedaan en veel voor anderen hadden mogen betekenen.

We spraken over ontmoetingen, menselijkheid, warmte en verbinding. Inspiratie over hun geloof, hun diep vertrouwen dat de liefde en de hoop altijd zullen – mogen – overwinnen. Ook als het onmogelijke echt onmogelijk lijkt.

We spraken over mensen aan wie het Goede voorbij lijkt te gaan, altijd voorbij gegaan lijkt te zijn gegaan. En dan was er ineens toch die blik, de ander ziende, blindheid voorbij.

We spraken over eenzaamheid, als de ander werd gezien, maar niets werd gedaan aan de pijn, dokters die zich hadden afgewend, het was lang geleden, het leek zo lang geleden, maar de pijn, het verdriet en de schaamte waren er niet minder om, nu nog steeds schrijnend pijnlijk. Maar hij was de patiënt nabij gebleven, ondanks de te erge pijn die hij had moeten aanzien.

Nu in dit gesprek, vele jaren later was die pijn er weer, er was de troostende aanraking van zijn buurman.

 

Voor de geestelijk verzorger die terugkeek naar zijn eenzaamheid. Die toen gekeken heeft en nu nog steeds kijkt met de ogen van een kind, een liefdevol kind:

 

Wek mijn zachtheid weer.

Geef mij terug

de ogen van een kind.

 

Dat ik zie wat is

En mij toevertrouw.

En het licht niet haat.

 

Huub Oosterhuis

 

                                              

Frans Baar, Rotterdam, 10 maart 2012

 

Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Reageer