Verhaal

Zet mij in het licht

De Antilliaanse tramconducteur vertelt me dat prins Friso is overleden. ‘Dan schrikt u niet zo als u thuiskomt,’ zegt hij. Inderdaad is het anders om zulk nieuws te horen uit de mond van een mens die je aankijkt, dan via een van de vele sociale media. ‘Erg voor die jongen en voor zijn vrouw en kinderen,’ is zijn rouwbeklag. ‘Ik heb het op de radio gehoord dat er iemand van het koninklijk huis is overleden.’ Hij vertelt me het nieuws drie keer, telkens net iets anders. ‘Ook erg voor zijn moeder en zijn broers,’ voegt hij er nog aan toe. 

Het was rond vijf uur in de middag. Ik was nog even naar Antonius IJsselmonde teruggereisd. Ik had gehoord dat het nieuwe boekje van Annemiek Punt en mij van de binder was aangekomen: Verlangen naar licht. Een boekje waar troost en inspiratie van uitgaat – aldus de uitgeverij op de achterkant. Dat hoop ik natuurlijk. Ik had het pakje juist opengemaakt en een van de teksten gelezen: 

Ontvang mij

geef mij ruimte

ontvang mij

geef mij een nieuwe kans

ontvang mij

open je voor wie ik ben

zet mij in het licht.

 

Er gaat nog een regel aan vooraf:

Ontvang mij

houd mij niet gevangen


Daarnaast staat een glazen vaas met prinselijk blauwe kleuren afgebeeld. Je kunt het lezen als een verlangen, als een gedachte, als een gebed. Is de prins nu bevrijd? Bevrijd uit zijn lichaam dat een gevangenis was geworden? Mag ik het zo zien?

In het extra journaal wordt gegist over de precieze doodsoorzaak. Er zijn meer manieren van kijken dan alleen medisch-biologisch. Het is vooral ook een moment om stil te zijn. Het bericht zoals de tramconducteur het me vertelt, ontroert me. Ik ben meer ontroerd dan geschokt. Thuis luister ik – na enkele minuten extra journaal – naar de vespers en de completen voor de Paaswake met onder meer Today Salvation is Come van Sergei Rachmaninov*. In mijn gedachten zijn mensen die ik leerde kennen. Zij waren in coma geraakt, en niet meer bij bewustzijn gekomen, maar ze hebben nog wel lange tijd zorg ontvangen tot de tijd voor hun sterven rijp was. Het moment vankairos. De naasten staan me weer helder voor ogen en ik leerde – door hun ogen kijkend – dat ook dit sterven zoveel meer is dan een medisch-biologisch gebeuren. Niet alleen de privacy van de familie maar ook het sterven zelf vraagt om respect en het besef dat het hoort tot de openbaarheid én tot de intimiteit van het leven.

Marinus van den Berg, 12 augustus 2013

 

* Sergei Rachmaninov, Vespers & complete ALL-Night Vigil op. 37, Estonian Philharmonic Chamber Choir, Paul Hillier HMU 807504

Reacties

Er zijn nog geen reacties.

Reageer