Verhalen overzicht

Je moet er maar net zin in hebben

25 maart 2015

In zijn tweewekelijkse column in NRC Handelsblad verbindt Pieter Steinz het verloop van zijn ziekte ALS met de boeken die hij (her)leest. Op 8 november reflecteert hij in ‘Het kasboek van mijn leven’ over ‘Elckerlijc’. Hij schrijft onder andere:

meer lezen

Zelfsturend team

4 februari 2015

Wie zegt er tegen jou: ‘goed gedaan!’

meer lezen

Een fietser die solo sterft

7 juli 2014

Hij lag het liefst in bed. Hij was niet scheutig met woorden. In het ziekenhuis had hij zich verwaarloosd gevoeld. Deze oude single. Nou ja oud. Zeventig.  Wat wisten ze van hem? De onderzoeken en het slechte nieuws. Hij lag nu in een t deur bed. Dat hij de hele wereld had doorgereisd als technisch monteur die defecten herstelde wisten de meesten niet. Misschien wel niemand. Hier voelde hij zich veilig. Hij leek het gelaten over zich te laten komen. Verzet hielp niet. Huilen ook niet. Het was de loop van het leven. Tijd van komen en tijd van gaan.  Hij geeuwde af en toe. Geen pijn maar wel moe.  Hij was van huis uit katholiek en zijn broer was nog misdienaar geweest maar hij had er niets meer aangedaan.  Zijn ziel was niet meer in de kerk.  Waar was die dan wel?  Hij volgde het journaalnieuws nog.  Het tien uur nieuws was er tegelijk met mij.  “De vuurbal die door de wereld gaat is heel want anders dan de voetbal die door de wereld gaat,” zei ik. Hij had veel van de wereld gezien. Was in Syrie geweest. De mensen waren er goed als je maar niet over godsdienst en politiek sprak.  “De mensen bedoelen het goed maar voeren het verkeerd uit,” filosofeerde hij voor zich uit.  Met voetbal had hij niet zoveel, maar wel met fietsen. Er leek ineens een vonk over te springen. Hij kreeg meer kleur in zijn gezicht. Zonder enige opsnijderij vertelde hij van zijn tijd bij Locomotief. Zestiger jaren. Hij won Gent-Waregem. Hij reed in Italie en heette daar Francesco. Hij vertelde van het zware weer met sneeuw voor wie achteraanzaten. Het was ineens losgebarsten. Hij zat voorin. Niets gemerkt.  Noemde Parijs –Roubaix: “dat was nog een wat anders.” Alsof hij de kasseien nog in zijn billen voelde.  Hij vertelde van de monteurs die zijn fiets in de juiste balans brachten. Hij kon voelen als er een tandje mee was bijgezet.  Ik moest even denken aan de monteur in de roman Monte Carlo van Peter Terrin die zijn levenlang zocht naar erkenning, maar ik vermoedde dat hij niet veel had met litteratuur.  Maar ik kan me vergissen. De eerste regels uit dat lied van Boudewijn de  Groot over die eenzame fietser kende hij feilloos. Of was het ook een lied van zijn ziel? “’U bent meer een solist……?” had ik gesuggereerd en dat vond hij het juiste woord. Hij voelde er zich mee verstaan.  Hij een van de vier jongens uit een gezin van vier jongens. Maar een was er getrouwd.  De grote namen kende hij persoonlijk, zoals die jongen uit Scheveningen: Michael Boogerd en Joop Zoetemelk. Die Oldenzaalse jongen Henny Kuipers was zijn leermeester geweest. Hij was er tot vorig jaar nog bij geweest toen die oude knakkers nog een keer finishten op het Deliplein op Katendrecht.  Solo heet het boekje met Wielercolumns van Wilfried de Jong. Zo is het maar net. Je gaat solo over de finish. Ook al kan het een flitsfinish zijn.  Een is de eerste  en op het laatst ben je niet de enige maar wel solo.  Daar kun je boos om zijn, daar kun je verdrietig om zijn, maar het is niet anders. Hij had op zijn zadels geoefend in de  pijn van solo-zijn. Hij had geleerd het te verduren.  Hij zei nog iets opmerkelijks: “je moet niet proberen het geheimzinnige te begrijpen.”  “Je weet net hoe het is, waar je heen gaat of  je ergens komt.”  Het is een roes of een eindelijke verheldering zoals Ida Gerhardt dichtte.  “Laat de stoel maar staan……,” zei hij.  Toch nog aan hem vragen of hij denkt dat Mart Smeets hem kent.  Voor deze rasechte rotterdammer waarschijnlijk niet echt belangrijk.

meer lezen

In de ander jezelf ontmoeten

18 maart 2014

Recent kreeg ik via via de hyperlink van de prachtige clip Empathy van Cleveland Clinic weer onder ogen. Onwillekeurig moest ik terugdenken aan een eigen ervaring al weer vele jaren geleden.

meer lezen

Bedankt Els Borst!

13 augustus 2013

Mijn oude gewoonte werkte weer goed uit. Want terug van een weekje weg was het ook nu goed om de kranten die waren blijven liggen even door te lezen.

meer lezen